Sinds een paar jaar werk ik in de bocht van een rivier vlakbij een strandje. Het is de enige plek in de stad waar je makkelijk bij het water kunt komen.
Iraniërs werpen er na het Perzisch nieuwjaar bosjes kiemgroenten in, ze drijven weg op de rivier en zo verdwijnen ook de zorgen.
Mensen van allerlei komaf verstrooien er de as van dierbaren, schutterend met een blikje of weckpot.
Hindoestanen offeren het hele jaar door van alles aan het water: as, melk, schilderijen, schoenen, kaarsjes, chrysanten.
In de middeleeuwen stond er een kapel, voor die tijd was hier waarschijnlijk een cultusplaats voor de riviergoden. Nog steeds is deze plek heilig
Laatst stond er een groepje christenen in witte gewaden op het strandje, ze dompelden bekeerlingen in de rivier, helemaal kopje onder, zo spoelen hun zonden weg.
Zelf ben ik al gedoopt, maar op zomerdagen spring ik voor de zekerheid toch nog vaak dit heilig water in.
Arjen van Veelen 
Plaats een reactie